Bolehkah Hukum Hudud Dilaksanakan di Malaysia ?

Realiti perundangan menjadi isu tumpuan dalam perbincangan mengenai pelaksanaan hudud di negara ini kerana setiap undang-undang yang diamalkan hendaklah menepati kerangka perundangan.

Dalam amalan dunia semasa, mana-mana negara berdaulat, perjalanan pentadbirannya adalah berlandaskan undang-undang dan tidak boleh hanya dengan mengikut kehendak mana-mana pihak yang berkepentingan.

Sekiranya dilihat dari perspektif pentadbiran Islam, setiap aturan masyarakat juga hendaklah bersandarkan tuntutan Islam supaya negara itu teratur dan aman dalam perjalanannya.   

Bagi negara kita Malaysia, kita mempunyai sistem pentadbiran yang bersandarkan kepada prinsip keluhuran Perlembagaan dan kedaulatan undang-undang. Justeru, apabila membincangkan suatu perkara berkaitan kesalahan dan hukuman atau undang-undang di Malaysia, maka perkara pertama yang perlu diambil perhatian ialah tentang kedudukannya dalam Perlembagaan dan sistem perundangan negara.

Makalah ini cuba membawa ke hadapan persoalan ini dan cuba mengetengahkan beberapa isu berkaitan perlembagaan dan undang-undang mengenai kesalahan dan hukuman hudud. Antara persoalan yang saya cuba ketengahkan ialah, adakah wujud halangan atau kekangan dalam pelaksanaan hudud, terutamanya dalam hal berkaitan Perlembagaan Persekutuan. Antara subtajuk yang akan diperhalusi ialah :

Pertama, sifat keluhuran Perlembagaan; atau sifat Perlembagaan sebagai undang-undang tertinggi negara. Adakah sifat ini menghalang pelaksanaan hudud?

Persoalan kedua: berkaitan kedudukan sifat agama bagi negara. Ada hujah yang menyatakan bahawa negara ini negara sekular dan sifat sekular negara menghalang pelaksanaan hudud.

 Soalan yang saya cuba jawab ialah, adakah benar negara ini sebuah negara sekular dan seterusnya menjadi penghalang kepada pelaksanaan hudud?

Perkara ketiga ialah mengenai sistem demokrasi yang sedang kita amalkan. Adakah amalan demokrasi ini menghalang pelaksanaan hudud dan hendaklah dibubarkan sekiranya kita mahu melaksana hudud?

Seterusnya saya membincangkan persoalan pembahagian kuasa perundangan antara persekutuan dan negeri. Isu utama ialah, adakah hudud boleh dilaksana di peringkat negeri; undang-undangnya dibuat oleh Dewan Undangan Negeri dan penguatkuasaannya oleh Negeri dan seterusnya sebarang hal berkaitan pendakwaan dan perbicaraannya dilaksana di Mahkamah Syariah?

Atau, adakah hudud boleh dibuat oleh Parlimen, dan seterusnya dikuatkuasa oleh agensi Persekutuan dan didakwa dan dibicara di Mahkamah Sivil? Sebelum saya teruskan dengan perbincangan berkaitan perundangan, kita lihat dahulu sedikit pengenalan mengenai hudud.   

 Ringkasan Maksud Hudud

Secara harfiah hudud boleh diterjemahkan kepada bahasa Melayu sebagai had-had atau sekatan-sekatan. Dalam istilah perundangan dan bagi tujuan perbincangan ini saya merujuk hudud sebagai kesalahan-kesalahan beserta hukumannya disebut dengan jelas dalam al-Quran atau As-sunnah.

Walaupun terdapat perbahasan fiqh atau tafsiran tentang apakah kesalahan dan hukuman hudud, saya tidak berniat untuk mengulasnya di sini. Cukuplah sekadar pengenalan umumnya sahaja disebut di sini bahawa hudud terdiri daripada tujuh kesalahan yang mana hukumannya didapati sama ada dalam al-Quran sendiri atau bersumber daripada hadis. Kesalahan-kesalahan tersebut ialah curi, zina, menuduh zina (qazf), rompak, memerangi kerajaan yang sah, riddah dan minum minuman memabukkan.

Perincian seterusnya lebih memerlukan perhatian khusus dalam tulisan berlainan.  

 Dalam aspek lain perundangan Islam, hudud juga merujuk kepada had-had tertentu, yang mana, al-Quran melarang perbuatan membunuh dan menyebabkan kecederaan; secara ringkasnya kesalahan yang melibatkan tumpahnya darah. Ini juga adalah had-had atau batasan sistem kehidupan Islam yang dipagari dengan perundangannya.

Mengenai perkara ini undang-undang Islam meletakkan kesalahan dan hukuman qisas yang secara harfiah bermaksud balas balik. Maksudnya, perbuatan jenayah dilakukan seseorang, setelah dibuktikan boleh di‘qisas’kan atau dibalas balik ke atas pelaku itu.

Berkaitan dengan qisas ini ialah diyyah atau sejumlah bayaran pampasan bagi kesalahan membunuh atau kesalahan seumpama denda atas kesalahan melibatkan darah seperti membunuh atau mengakibatkan kecederaan.  

Lebih luas daripada maksud hudud dalam perundangan Islam, hudud boleh juga disebut sebagai had-had yang dikenakan dalam cara hidup Islam. Dengan kata lain, hudud merujuk kepada larangan-larangan umum dalam sistem kehidupan yang dianjurkan Islam.

Bagi tujuan penulisan ini saya hanya merujuk ‘hudud’ kepada maksud perundangan atau undang-undang jenayah Syariah sahaja dan bukan meliputi sistem kehidupan Islam.

Kedua-dua aspek hudud ini (tujuh kesalahan, bunuh dan menyebabkan kecederaan) akan saya huraikan dalam kerangka perundangan kita. Saya mulakan perbincangan dengan membahaskan isu-isu yang ada hubungkait antara hudud, qisas dan diyyat dengan Perlembagaan Persekutuan.  

Hudud dan Perlembagaan Persekutuan   

Persoalan utama di sini ialah adakah Perlembagaan menyediakan ruang untuk pelaksanaan hudud, atau, adakah Perlembagaan meletakkan sebarang halangan atau kekangan kepada pelaksanaan hudud? Bagi menjawab dua persoalan ini, huraian akan diberikan kepada dua perkara yang sering dibawa ke hadapan dalam menolak pelaksanaan hudud. Perkara-perkara tersebut ialah, sifat keluhuran atau ketinggian Perlembagaan, dan kedua, sifat agama Persekutuan. 

 
Hudud dan Sifat Keluhuran Perlembagaan Persekutuan  

Sebagaimana kita maklum, Perlembagaan merupakan undang-undang tertinggi negara. Perkara 4 Perlembagaan Persekutuan menyatakan antara lain,   
Perlembagaan ini ialah undang-undang utama Persekutuan dan apa-apa undang-undang yang diluluskan selepas Hari Merdeka yang tidak selaras dengan Perlembagaan ini adalah tidak sah setakat ketidakselarasan itu”. 

Dalam Rukun Negara, kita meletakkan prinsip asas keluhuran Perlembagaan. Sebagai sebuah Perlembagaan bertulis, sifat asasnya ialah, ia menjadi undang-undang tertinggi.

Kenapa Perlembagaan menjadi undang-undang tertinggi negara? Asalnya ialah untuk membolehkan Perlembagaan menjadi dasar atau manifesto negara dan membolehkan negara yang mengamalkan Perlembagaan tersebut mempunyai suatu penanda aras kepada semua polisi dan perundangan negara.

Selain daripada itu, dalam sebuah negara Persekutuan, Perlembagaan hendaklah diisytihar sebagai undang-undang tertinggi negara bagi tujuan perjanjian antara Negeri-negeri dan juga antara Negeri dan Persekutuan. Apa jua konflik atau pertelingkahan akan dirujuk kepada Perlembagaan dan Mahkamah tertinggi akan memutuskan mengenainya. 

Apa yang dimaksudkan dengan sifat ketinggian Perlembagaan ialah setiap undang-undang yang diluluskan oleh mana-mana Dewan Perundangan, sama ada Parlimen atau Dewan Undangan Negeri, hendaklah sentiasa sepadan, selaras dan tidak bercanggah dengan Perlembagaan.

Sekiranya dibuktikan percanggahan dengan Perlembagaan, maka undang-undang itu adalah tidak sah dan terbatal. Dalam perbahasan mengenai hudud, persoalan yang cuba diselesaikan ialah, adakah sifat ketinggian Perlembagaan itu menyebabkan undang-undang hudud tidak sah dan seterusnya tidak boleh dilaksana?  

Kita menerima prinsip asas keluhuran Perlembagaan ini. Sekiranya hudud didapati bercanggah dengan Perlembagaan maka ia tidak sah dan tidak boleh dilaksana. Namun sekiranya hudud selaras dengan Perlembagaan, maka hukum Allah itu boleh diperkenal dan dilaksana dalam sistem dan institusi yang sedang kita amalkan kini.

Walaupun kita menerima prinsip ketinggian Perlembagaan, Perlembagaan tidak secara harfiah meletak halangan penggunaan kepada penerimaan dan pemakaian prinsip agama. Selain itu, walaupun Perlembagaan tidak meletakkan secara khusus sumber undang-undang Islam, Perlembagaan tidak mempunyai peruntukan khusus yang menolak sumber perundangan Islam itu. Perlembagaan juga tidak mempunyai peruntukan khusus yang menolak pemakaian prinsip Islam atau menghalang penggunaan prinsip undang-undang Islam yang diterima secara sejagat, seperti prinsip kesaksamaan.

Malah, saya percaya, Perlembagaan amat mendokong prinsip ini. Amat jelas, Perlembagaan tidak menggunakan perkataan “sekular” dalam mana-mana peruntukannya.   

Dengan tiadanya peruntukan yang secara harfiah menolak secara total sumber undang-undang Islam dan dengan tiadanya peruntukan berkaitan sifat sekular dalam Perlembagaan, maka kita boleh secara implikasi menyatakan bahawa Perlembagaan tidak menolak atau menghalang penggunaan prinsip Islam yang boleh dimanfaatkan.

Dengan tidak adanya deklarasi berkaitan sifat sekular negara, maka sifat ketinggian Perlembagaan itu tidak semestinya menafikan kedudukan agama dan seterusnya menyatakan bahawa sifat ketinggian Perlembagaan itu menjadi kekangan atau halangan dalam pelaksanaan hukum hudud.

Sebagai rumusan kita tidak boleh menganggap hudud menyalahi prinsip ketinggian Perlembagaan.

Sifat Sekular   

Ada yang menghujah bahawa negara ini adalah negara sekular. Kesan daripada hujah ini, maka kesalahan dan hukuman hudud, qisas dan apa juga undang-undang yang mempunyai sifat atau elemen agama tidak boleh dilaksana.   

Sifat sekular negara sebagaimana tafsiran panel hakim dalam kes Che Omar Che Soh menyebut, 

When the British came… through a series of treaties with the sultans beginning with the Treaty of Pangkor and through the so-called British advice, the religion of Islam became separated into two separate aspects, viz. the public aspect and the private aspect. The development of the public aspect of Islam had left the religion as a mere adjunct to the ruler’s power and sovereignty. The ruler ceased to be regarded as God’s vicegerent on earth but regarded as a sovereign within his territory. The concept of sovereignty ascribed to humans is alien to Islamic religion because in Islam, sovereignty belongs to God alone. By ascribing sovereignty to the ruler, i.e. to a human, the divine source of legal validity is severed and thus the British turned the system into a secular institution. Thus all laws including administration of Islamic laws had to receive this validity through a secular fiat”.

Tafsiran Panel Hakim dalam kes Che Omar Che Soh

Beberapa pihak memetik keputusan kes Che Omar Che Soh ini sebagai hujah bahawa negara ini adalah negara sekular. Sebenarnya saya ragu-ragu dengan ketepatan hujah yang menggunakan keputusan ini sebagai menyatakan tentang sifat sekular negara.

Ini kerana keputusan kes ini tidak menyebut tentang negara sekular, tetapi sistem yang digunakan di negara ini sekular setelah British menjadikan institusi raja sebagai ‘sovereign’ dan prinsip ‘sovereignty’ ini bercanggah dengan hukum Islam dan undang-undang yang diluluskan menerusi cara sekular.

Ternyata, keputusan tersebut tidak menggunakan istilah ‘secular state’ atau negara sekular.  

Adakah kita pasti bahawa sistem perundangan kita sekarang keseluruhannya bercanggah dengan sistem Islam dan secara implikasinya menjadikan negara ini negara sekular?

Kita perlu berfikir panjang mengenai perkara ini kerana tidak semua sistem perundangan kita bercanggah dengan Islam. Sesungguhnya sistem demokrasi itu walaupun bukan sepenuhnya mendapat mandat Islam, tetapi tidak semuanya tidak Islamik.

Apabila ada persamaan, adakah ia keseluruhannya sekular? Jawapan saya, ia bukan sekular, tetapi tidak sepenuhnya memenuhi tuntutan ajaran Islam.

Persoalan kedua, sekiranya mahu meraikan keputusan kes Che Omar Che Soh, adakah kita boleh dan patut mengambil pendekatan implikasi tentang sifat sekular negara?

Pendekatan implikasi ini tidak sebenarnya tepat. Hujah saya ialah, Perlembagaan secara jelas dan nyata, meletakkan tanggungjawab ke atas Yang di-Pertuan Agong untuk memelihara Islam dalam pemerintahannya.

Walaupun kita belum menghuraikan tentang maksud memelihara Islam itu, yang jelasnya, agama Islam mendapat tempat bukan sahaja dalam Perkara 3, tetapi yang lebih kukuh ialah dalam Jadual Keempat berkenaan sumpah jawatan Yang di-Pertuan Agong itu.

Oleh itu pendekatan implikasi yang diambil daripada tafsiran hakim ini lebih rapuh berbanding peruntukan jelas dan nyata dalam sumpah jawatan Yang di-Pertuan Agong di dalam Perlembagaan sendiri.  

Satu lagi hujah saya mengenai keputusan Che Omar Che Soh ini ialah, walaupun dihujahkan bahawa instusi Raja Melayu telah dijadikan British sebagai kuasa utama, tetapi kuasa institusi raja itu tertakluk kepada Perlembagaan. Dan sebagaimana dihujahkan di atas, bahawa Perlembagaan, walaupun mempunyai sifat ketinggian, tidak pula meletakkan peruntukan khusus menolak kedudukan agama atau prinsip agama.  

Berkaitan hudud, persoalannya sekarang, disebabkan tidak ada deklarasi bahawa Malaysia adalah sebuah negara sekular, tetapi keputusan kes tersebut menyatakan tentang sifat sekular institusi dan proses perundangannya, maka, sekiranya hudud diluluskan melalui sistem sekular ini, adakah hudud boleh menjadi tidak sah?

Jawapan saya ialah, hudud adalah sah sehinggalah ia dibuktikan bercanggah dengan mana-mana peruntukan Perlembagaan.  Sekiranya tidak dapat dibuktikan bahawa hudud itu bercanggah dengan Perlembagaan, maka, ia adalah undang-undang yang sah walaupun ia diluluskan oleh institusi perundangan yang dikatakan ‘secular fiat’. Kita mengambil prinsip keluhuran Perlembagaan yang juga disebut dalam kes Che Omar Che Soh.   

Selain daripada keputusan kes Che Omar Che Soh, hujah tentang sifat sekular negara juga sering dikaitkan dengan kenyataan Tunku Abdul Rahman dalam Kertas Putih dan juga kenyataan Hakim Abdul Hamid, ahli Suruhanjaya Reid ketika menulis pendapat berasingan yang memberikan sokongan untuk memasukkan peruntukan mengisytiharkan Islam sebagai agama bagi negara ini. 

Persoalan yang ingin saya timbulkan di sini ialah, sekiranya kita merujuk kepada sejarah dan kedudukan agama Islam di negara ini, adakah kenyataan Tunku dan kenyataan Hakim Abdul Hamid itu benar?

Negara ini pada setiap masa tidak pernah menolak agama Islam. Walaupun dikatakan undang-undang Islam terpinggir, terutamanya undang-undang jenayah, tetapi masyarakat awam di negara kita tidak pernah menolak kewujudan agama bahkan agama sentiasa mendapat tempat bukan sahaja dalam hal-hal formal, seperti perundangan, malah juga perkara sosial.

Sekiranya dikatakan ia adalah negara sekular, tidak mungkin ada cadangan dalam Memorandum Parti Perikatan dan Parti PAS kepada Suruhanjaya Reid yang mahukan kedudukan Islam dijamin dalam perundangan selepas merdeka. 

Selain daripada itu, perspektif sejarah juga jelas. Tiada fakta yang diterima umum menunjukkan negara ini adalah negara sekular dalam erti kata negara menjurus kepada falsafah yang memisahkan agama atau menafikan agama daripada perundangan dan juga sistem sosialnya.

Apa yang jelas ialah, dalam Perlembagaan Negeri Johor (1895) dan Perlembagaan Negeri Terengganu (1911) adalah dengan jelas disebut bahawa negeri-negeri Melayu tersebut adalah negeri-negeri “Islamiyyah Malayuwiyyah”.  

Hujah yang lain, setelah kemerdekaan, sifat sekular negara juga boleh dinafikan dengan adanya Perkara 3 dan beberapa peruntukan lain dalam Perlembagaan yang meletakkan agama Islam di tempat yang sangat selesa seperti dalam lafaz sumpah jawatan Yang di-Pertuan Agong sebagaimana disebut dalam Jadual Keempat Perlembagaan Persekutuan yang saya telah sebutkan di atas.

Oleh itu, hujah untuk menolak hudud kerana negara ini sekular bukanlah satu hujah yang kukuh. Perkara 3 (1)  Perlembagaan Persekutuan mengisytiharkan Islam sebagai agama bagi negara ini. Sekiranya dilihat secara keseluruhan, Perkara 3 ini adalah peruntukan umum yang meletakkan sifat Perlembagaan dari sudut kedudukan agama.   

Berkaitan hukum jenayah, kesan kepada Perkara 3 ini, sebagaimana yang cuba dihujahkan oleh peguam dalam kes Che Omar Che Soh ialah untuk menjadikan suatu hukuman (dalam kes ini hukuman mati mandatori) itu tidak sah sekiranya bertentangan atau menyalahi hukum yang dianjurkan Islam. Dalam penghakiman kes ini, ada disebut,   

“It is the contention of Mr. Ramdas Tikamdas that because Islam is the religion of the Federation, the law passed by Parliament must be imbued with Islamic and religious principles and Mr. Mura Raju, in addition, submitted that, because Syariah law is the existing law at the time of Merdeka, any law of general application in this country must conform to Syariah law”. 

Panel hakim walau bagaimanapun memutuskan, “Needless to say that this submission, in our view, will be contrary to the constitutional and legal history of the Federation and also to the Civil Law Act which provides for the reception of English common law in this country”. 

Sebelum daripada petikan ini, hakim menyatakan bahawa sekiranya diniatkan oleh penggubal Perlembagaan untuk memberikan maksud sebenar “Islam” yang merupakan agama yang lengkap, iaitu satu cara hidup yang juga menyediakan undang-undang jenayah, maka, “there would have been another provision in the Constitution which would have the effect that any law contrary to the injunction of Islam will be void”.

Dalam konteks ini, boleh dihujahkan bahawa tafsiran Perkara 3 sebagaimana dalam keputusan kes Che Omar Che Soh ini tidak mesra kepada pelaksanaan hudud.   

Walaupun begitu, sebagaimana yang saya sebut di awal tadi, Perkara 3 adalah peruntukan umum yang meletakkan sifat agama kepada Perlembagaan. Perkara 3 ini bukanlah satu-satunya peruntukan Perlembagaan yang mesra Islam.

Masih terdapat lagi ruang untuk kita menerima kesalahan dan hukuman hudud menerusi Perlembagaan. Kita boleh menghujah untuk lebih mesra kepada hudud dengan meletakkan hudud di bawah tiket undang-undang jenayah secara umum, bukan melabelkannya sebagai undang-undang Islam.   

                                               
Hudud dan Demokrasi   

Negara kita mengamalkan sistem demokrasi berparlimen. Pemilihan pemimpin dilakukan menerusi pilihan raya yang berpaksi kepada parti-parti politik. Tiada kriteria khusus sebagaimana kehendak Islam mengenai calon-calon mereka yang dipilih sebagai calon pilihan raya dan seterusnya menjadi perwakilan di Dewan Perundangan. Namun, umumnya budaya memerlukan keperibadian tinggi seseorang adalah penting.  

Berkaitan hudud dan demokrasi, perlukah kita membubarkan sistem demokrasi dan menjadikan negara ini sebuah negara Islam untuk melaksanakan hudud sepenuhnya?

Ada yang beranggapan bahawa pelaksanaan jenayah Syariah memerlukan pemansuhan sistem demokrasi. Ia juga dikatakan memerlukan pindaan Perlembagaan bagi menjadikan negara ini sebagai sebuah negara Islam dan seterusnya mengamalkan sistem mutlak berdasarkan agama Islam atau theocracy.

Dan, dihujahkan lagi, sistem demokrasi berparlimen pula tidak boleh dipinda kerana sistem demokrasi adalah sebahagian daripada struktur asas Perlembagaan.    

Dalam konteks ini kita lihat demokrasi itu sendiri. Walaupun perbincangan mengenai Islam dan demokrasi ini panjang, saya cuba ringkaskan dengan merujuk kepada perkara yang perlu sahaja dalam perbahasan hudud ini.

Seperti yang telah saya nyatakan di atas, demokrasi tidak semuanya bercanggah dengan prinsip Islam, walaupun terdapat perbezaannya. Islam mementingkan engagement atau mesyuarat, bahkan dalam beberapa keadaan Islam mewajibkan mekanisme ini bagi kepentingan masyarakat, bukan sahaja masyarakat Islam, tetapi keharmonian negara keseluruhannya.

Islam mementingkan keadilan dan kesaksamaan. Islam tidak pernah meletakkan kuasa eksklusif atau mutlak kepada manusia, tetapi menetapkan had-had tertentu supaya sistem yang dimahukan manusia itu tidak mendatangkan keburukan atau kemudaratan kepada mereka.

Bukankah demokrasi juga begitu? Demokrasi mementingkan pendapat umum. Demokrasi juga menggalakkan engagement. Demokrasi juga menolak kuasa mutlak kepada individu atau kelompok tertentu.   

Perbezaan antara Islam dan demokrasi ialah mengenai sumber hukum dan falsafah. Walaupun demokrasi yang kita ada ini bukan bersumber atau berfalsafah agama, kita boleh mencorakkannya supaya bertepatan dengan kehendak kita berdasarkan sistem perundangan negara.

Atas dasar beberapa persamaan objektif antara Islam dan demokrasi itu (dan saya tidak nafikan adanya perbezaan antara keduanya), sebuah negara yang mengamalkan demokrasi masih berpeluang, secara sah untuk melaksanakan undang-undang jenayah Syariah tanpa perlu membubarkan demokrasi atau tanpa perlu mengisytiharkan sifat negara sebagai negara Islam. Kita tidak perlu meminda Perlembagaan untuk memasukkan peruntukan bahawa negara ini negara Islam. Walaupun sebagai orang Islam sudah tentu kita lebih teruja, sekiranya dapat, dengan perubahan itu.   

Namun, kita hendaklah menerima hakikat bahawa secara praktikalnya agak payah untuk kita meminggirkan sistem yang telah sekian lama diterima masyarakat. Perubahan mendadak yang meminggirkan sistem dan fahaman semasa berpotensi untuk menyebabkan berlakunya huru hara. Ini sudah tentu tidak disokong oleh sistem Islam. 

Pengalaman dunia telah banyak untuk kita menilainya. Kita boleh menjadikan tragedi-tragedi di peringkat antarabangsa sebagai sempadan dan tauladan dalam apa juga perubahan besar yang kita mahu lakukan kepada sistem negara.   

Dalam konteks demokrasi dan undang-undang jenayah, kita perlu faham bahawa antara tujuannya ialah untuk mewujudkan peraturan dalam sistem sosial masyarakat bagi menjaga keharmonian masyarakat. Undang-undang jenayah menentukan perkara yang tidak boleh dilakukan oleh anggota masyarakat serta hukuman yang boleh dikenakan bagi menjaga keharmonian, kestabilan dan keteraturan sistem sosial.

Maka, dalam sistem demokrasi, segala apa yang dianggap boleh menjejas atau menggugat keadaan sosial masyarakat boleh dijadikan kesalahan jenayah. Oleh itu, ia bergantung kepada falsafah negara itu sendiri. Dalam falsafah negara kita yang meletakkan kedudukan agama pada tempat yang selesa yang mana kita meletakkan kepercayaan kepada tuhan, kita mementingkan kesetiaan kepada raja dan negara, kita meletakkan Perlembagaan sebagai sumber undang-undang, kita mendaulatkan undang-undang dan kita juga menjaga kemoralan.

Walau pun begitu, setakat ini belum ada hujah yang menyatakan bahawa sesuatu undang-undang itu tidak sah kerana ia bercanggah dengan falsafah negara. Tetapi kita dapati beberapa keputusan kes telah meletakkan falsafah negara sebagai elemen penting dalam mentafsir undang-undang. Walaupun kita belum berhadapan dengan hujah ini, penting untuk kita penuhi kehendak falsafah negara kerana kita tidak mahu nanti undang-undang itu ditolak oleh masyarakat.

Oleh itu, sekiranya tujuan undang-undang jenayah Syariah ini menepati falsafah negara, maka ia adalah undang-undang yang boleh disesuaikan dengan sistem demokrasi yang sedang kita amalkan ini.   

Mengenai proses penggubalan, sesuatu undang-undang akan sah beroperasi sekiranya ia melalui proses perundangan yang diiktiraf dalam demokrasi. Oleh itu, sekiranya rang undang-undang jenayah Syariah ini melalui proses perundangan yang diisytiharkan oleh Perlembagaan dan diluluskan berdasarkan kepada sistem perundangan dalam sistem demokrasi yang kita amalkan ini maka ia akan menjadi undang-undang yang sah.

» Read more

Pembahagian Jenis Hukuman : Fiqh Jinayah

PEMBAHAGIAN JENIS HUKUMAN

Terdapat pelbagai pembahagian bentuk hukuman yang dilakukan oleh Fuqaha` dalam Fiqh Jinayah. Bagaimanapun, pembahagian tersebut dibuat berasaskan kriteria yang tertentu dan jenis jenayah.

1.0      Hukuman Hudud

Hudud segi bahasa bermaksud cegah (al man‘u) mencegah manusia daripada melakukan kesalahan yang membawa kepada pelaksanaan hukuman itu. Jenayah hudud ini dihukum dengan hukuman yang tetap (uqubah muqaddarah), dikira sebagai hak Allah. Kadi tidak mempunyai sebarang kuasa budi bicara untuk mengurangkan hukuman, menambah atau menggantikan hukuman. Kadi juga tidak ada kuasa mengampun.

Kadi hanya menjalankan perbicaraan dan menjatuhkan hukuman yang tetap itu. Hukuman ini dilaksanakan demi kebaikan orang ramai.

Dalam hubungan ini kepentingan individu diketepikan. Hukuman ini tegas dan tidak dilonggarkan barang sedikit pun bagi menjamin keutuhan masyarakat, sistem undang-undang dan mengelakkan pertambahan kadar jenayah.

1.1  Jenayah Hudud

(i) Zina

Dalam jenayah zina, syariah membezakan hukuman antara seorang muhsan (iaitu seorang yang telah berkahwin) dengan bukan muhsan. Bagi pesalah yang muhsan hukumannya adalah rejam (berdasarkan ayat yang telah dimansuhkan bacaannya tetapi hukumnya masih terpakai iaitu, “Orang tua lelaki dan orang tua wanita jika mereka melakukan zina, hendaklah direjam kedua-duanya.

Dalam satu hadis Rasulullah bersabda:

Tidak halal darah seorang Muslim yang telah bersaksi bahawasanya tiada tuhan yang disembah dengan sebenamya melainkan Allah dan mengakui Muhammad sebagai Rasulullah, melainkan dengan salah satu daripada tiga perkara: penzina yang telah berkahwin, pembunuh orang dan orang yang meninggalkan agamanya.

Sementara pesalah yang bukan muhsan hukumannya sebat 100 rotan di khalayak ramai, sesuai dengan firman Allah :

ٱلزَّانِيَةُ وَٱلزَّانِي فَٱجۡلِدُواْ كُلَّ وَٰحِدٖ مِّنۡهُمَا مِاْئَةَ جَلۡدَةٖۖ وَلَا تَأۡخُذۡكُم بِهِمَا رَأۡفَةٞ فِي دِينِ ٱللَّهِ إِن كُنتُمۡ تُؤۡمِنُونَ بِٱللَّهِ وَٱلۡيَوۡمِ ٱلۡأٓخِرِۖ وَلۡيَشۡهَدۡ عَذَابَهُمَا طَآئِفَةٞ مِّنَ ٱلۡمُؤۡمِنِينَ ٢

 

Perempuan yang berzina dan lelaki yang berzina, hendaklah kamu sebat setiap seorang daripada kedua-duanya seratus kali dan janganlah kamu dipengaruhi oleh perasaan belas kasihan terhadap kedua-duanya dalam menjalankan hukum agama Allah, jika benar kamu beriman kepada Allah dan hari akhirat dan hendaklah disaksikan hukuman seksa yang dikenakan kepada mereka itu sekumpulan daripada orang yang beriman. (an-Nur: 2)

Hukuman zina dikenakan dengan berat, sebab jika ini tidak dilakukan ia akan menjejaskan kelangsungan hidup manusia dalam bentuk yang sesuai dengan fitrah kejadiannya. Zina akan menjadikan manusia kehilangan harga diri, keluarga dan sanak saudara. Kesemua perkara tersebut memang diatur sedemikian rupa oleh Islam melalui institusi perkahwinan dan kekeluargaan.

Penzina yang muhsan dikira melakukan dosa besar ke atas setiap manusia dan kemanusiaan sejagat. Itulah sebabnya setiap hukuman merupakan balasan bagi dosa yang dilakukan oleh penzina itu.

(ii) Qazaf

Hukuman bagi kesalahan qazaf atau menuduh orang berzina ialah sebat lapan puluh kali dan kesaksiannya ditolak selama-lamanya. Hukuman ini diperuntukkan dalam firman Allah.

Dan orang yang melemparkan tuduhan berzina kepada perempuan yang terpelihara kehormatannya, kemudian mereka tidak membawa empat orang saksi, maka sebatlah mereka lapan puluh kali dan janganlah kamu terima kesaksian mereka itu selama-lamanya, kerana mereka adalah orang-orang yang fasik.

Pesalah dalam kes ini bukan sahaja dihukum disebabkan berdusta, tetapi disebabkan dia telah menjatuhkan kehormatan wanita yang tertuduh, menjejaskan kehidupan, pekerjaan, hubungan sosial dan sebagainya. Selain dikenakan sebat 80 rotan, penyaksiannya tidak diterima hinggalah ia bertaubat.

Ini memandangkan kesaksian sangat tinggi kepentingannya dalam undang-undang Islam. Gabungan hukuman fizikal (sebat) dan hukuman yang bukan fizikal (tidak diterima sebagai saksi) menjadi deraan yang lebih kuat kepada pesalah ini.

(iii)      Minum arak

Seorang penjenayah yang aqil baligh dan telah disabitkan bersalah kerana kesalahan minum arak hendaklah dikenakan hukuman hudud. Sekiranya penjenayah itu seorang yang merdeka, ia hendaklah disebat 40 rotan. Sekiranya ia hamba, hukumannya ialah sebat 20 rotan.

Syariah telah memerangi arak demi menjaga kemurnian akal fikiran manusia yang sepatutnya digunakan untuk kebaikan. Dari sudut perubatan, tabiat ini boleh mendatangkan penyakit yang berbahaya.

Demikian juga halnya dengan penghisap dadah, seperti yang jelaskan oleh Syeikul Islam Ibn Taimiyah dalam kitabnya al-Siyasah al-Syariyyah:

Sesungguhnya menghisap dadah (seperti ganja, candu dan lain-lain) dan penghisap (penggunaannya) dikenakan hukum hudud seperti yang dikenakan kepada peminum arak, malah ia lebih teruk daripada arak.

(iv)      Mencuri

Mencuri ertinya mengambil harta orang lain dengan cara sembunyi. Sesetengah ulama membahagikannya kepada jenayah mencuri yang kecil dan merompak. Apabila sabitan dibuat, penjenayah akan dihukum dengan hukuman hudud, iaitu potong tangan hingga ke pergelangan tangan kanan.

Sesiapa juga tidak berhak memberi keampunan atau menukar hukuman itu kepada hukuman yang lain atau diringankan.

Firman Allah bermaksud, “Pencuri lelaki dan wanila, potong tangan kedua-duanya, sebagai balasan perbualannya dan hukuman daripada Allah” (al-Maidah: 38).

Mencuri dihukum dengan hukuman yang berat lantaran pencuri (pesalah) ingin mengambil jalan mudah untuk mencapai kesenangan iaitu di atas titik peluh dan air mata orang lain yang berusaha. Wang atau harta yang dicuri itu juga kemungkinan untuk ahli keluarga orang miskin, anak yatim dan sebagainya yang apabila dicuri tentulah menjejaskan kebajikan orang ramai. Sifat mencuri ini juga mendatangkan sifat malas berusaha dan suka mengambil jalan mudah untuk mencapai kemahuan, walaupun dengan cara yang haram.

(v)       Jenayah merompak (hirabah)

Merompak bermaksud mengambil harta atau membunuh atau mengugut dengan menggunakan senjata. Jenayah ini dianggap sebagai jenayah mencuri yang besar (sariqah kubra) kerana ia boleh berlaku dalam empat keadaan:

  1. Cuba mengambil harta dengan cara menakutkan manusia, tetapi harta itu tidak diambil dan tiada orang yang dibunuh.

  2. Cuba mengambil harta dengan cara yang sama, harta diambil, tetapi tiada orang yang dibunuh.

  3. Cuba mengambil harta dengan cara yang sama, harta tidak diambil, tetapi orang dibunuh.

  4. Cuba mengambil harta dengan cara yang sama, harta diambil dan pembunuhan juga dilakukan.

 

Jelaslah, bahawa jenayah merompak ini berbeza dengan jenayah mencuri yang biasa kerana ancaman terhadap harta dilakukan secara terang-terangan dan seterusnya mengancam nyawa mangsa.

Hukuman terhadap perompak dinyatakan dalam ayat yang berikut:

Sesungguhnya pembalasan terhadap orang yang memerangi Allah dan rasul-Nya dan membuat kerosakan di muka bumi, hanyalah mereka dibunuh atau disalib atau dipotong tangan dan kaki mereka bertimbal balik atau dibuang negeri…. ( al-Maaidah: 33 )

(vi)      Murtad

Maksud murtad dari segi bahasa ialah ‘kembali’ dari sesuatu keadaan kepada suatu keadaan yang lain. Dari segi syarak, murtad bermaksud keluar daripada agama Islam kerana agama kafir, sama ada dengan perkataan, secara sengaja atau bergurau atau dengan perbuatan yang melampaui batas ajaran Islam, atau dengan iktikad (kepercayaan).

Murtad termasuk dalam kesalahan yang besar. Oleh itu hukuman yang sangat berat dikenakan terhadap orang yang melakukan jenayah ini. Allah berfirman, yang bermaksud, “Barang siapa yang kafir kepada Allah sesudah ia beriman dia mendapat kemurkaan Allah, kecuali orang yang terpaksa kafir pada hak hatinya tetapi dalam iman (maka dia tidak berdosa) (an-Nahl: 106).

 

Berdasarkan hadis yang diriwayatkan oleh Ibn Abbas yang bermaksud, “Barang siapa yang menukar agamanya (agama Islam) maka bunuhlah dia.” Dengan berpandukan ayat al-Quran,_hukuman bagi kes murtad ialah bunuh, tanpa mengira jantina, dengan syarat tertuduh itu mukalaf.

(vii)     Zalim (Bagky)

Baghy diertikan sebagai kezaliman yang melampaui had dan batasan. Ia juga dikenali sebagai ‘penderhakaan’, menentang pemerintah atau imam dalam erti kata orang-orang Islam yang menentang pemerintah dengan tidak mematuhinya dan meninggalkan pimpinannya.

Niat derhaka ini dilakukan dengan melampaui batas dan menjejaskan ketenteraman awam. Dalam hal ini Allah berfirman,

Dan jika ada dua golongan daripada mukmin berperang, maka didamaikan antara kedua-duanya. Jika salah satu dari dua golongan itu berbuat aniaya kepada golongan yang lain, maka perangilah golongan yang berbuat aniaya itu sampai golongan itu kembali kepada perintah Allah (al-Hujurat: 6).

Jelaslah bahawa penjenayah baghy dihukum dengan hukuman bunuh. Ini adalah kerana jenayah ini menimbulkan kekacauan dan mengganggu keamanan dalam negara.

» Read more